Tag Archives: music lessons

8 Things Top Practicers Do Differently

violin-practice-Limassol8 Things Top Practicers Do Differently

by Noa Kageya­ma, Ph.D.

We’ve all heard the phrase “practice smarter, not harder,” but what does that really mean? What does “smarter” practice actually look like? A study of collegiate piano majors suggests that the key lies in how we handle mistakes.

As my kids were (begrudg­ing­ly) prac­tic­ing their Tae Kwon Do pat­terns not long ago, I caught myself telling my old­est that he had to do his pat­tern five times before return­ing to his video game.

My goal, of course, was not for him to sim­ply plod through the motions of his pat­tern five times like a pouty zom­bie, but to do it once with good form and com­mit­ment. But the par­ent in me finds it very reas­sur­ing to know that a cer­tain num­ber of rep­e­ti­tions has gone into some­thing. Beyond the (erro­neous) assump­tion that this will some­how automag­i­cal­ly solid­i­fy his skills, it feels like a path to greater dis­ci­pline, and a way to instill with­in my kids some sort of work eth­ic that will serve them well in the future.

It’s true that some degree of time and rep­e­ti­tion is nec­es­sary to devel­op and hone our skills, of course. But we also know on some intu­itive lev­el that to max­i­mize gains, we ought to prac­tice “smarter, not hard­er.”

But what does that real­ly mean any­way? What exact­ly do top prac­ticers do dif­fer­ent­ly?

Pianists learn­ing Shostakovich
A group of researchers led by Robert Duke of The Uni­ver­si­ty of Texas at Austin con­duct­ed a study sev­er­al years ago to see if they could tease out the spe­cif­ic prac­tice behav­iors that dis­tin­guish the best play­ers and most effec­tive learn­ers.

Sev­en­teen piano and piano ped­a­gogy majors agreed to learn a 3-mea­sure pas­sage from Shostakovich’s Piano Con­cer­to No. 1. The pas­sage had some tricky ele­ments, mak­ing it too dif­fi­cult to sight read well, but not so chal­leng­ing that it couldn’t be learned in a sin­gle prac­tice ses­sion.

The set­up
The stu­dents were giv­en two min­utes to warm up, and then pro­vid­ed with the 3-mea­sure excerpt, a metronome, and a pen­cil.

Par­tic­i­pants were allowed to prac­tice as long as they want­ed, and were free to leave when­ev­er they felt they were fin­ished. Prac­tice time var­ied quite a bit, rang­ing from 8 1/2 min­utes to just under 57 min­utes.

To ensure that the next day’s test would be fair, they were specif­i­cal­ly told that they may NOT prac­tice this pas­sage, even from mem­o­ry, in the next 24 hours.

24 hours lat­er…
When par­tic­i­pants returned the fol­low­ing day for their test, they were giv­en 2 min­utes to warm up, and then asked to per­form the com­plete 3-mea­sure pas­sage in its entire­ty, 15 times with­out stop­ping (but with paus­es between attempts, of course).

Each of the pianists’ per­for­mances were then eval­u­at­ed on two lev­els. Get­ting the right notes with the right rhythm was the pri­ma­ry cri­te­ria, but the researchers also ranked each of the pianists’ per­for­mances from best to worst, based on tone, char­ac­ter, and expres­sive­ness.

That led to a few inter­est­ing find­ings:

Prac­tic­ing longer didn’t lead to high­er rank­ings.
Get­ting in more rep­e­ti­tions had no impact on their rank­ing either.
The num­ber of times they played it cor­rect­ly in prac­tice also had no bear­ing on their rank­ing. (wait, what?!)
What did mat­ter was:

How many times they played it incor­rect­ly. The more times they played it incor­rect­ly, the worse their rank­ing tend­ed to be.
The per­cent­age of cor­rect prac­tice tri­als did seem to mat­ter. The greater the pro­por­tion of cor­rect tri­als in their prac­tice ses­sion, the high­er their rank­ing tend­ed to be.
The top 8 strate­gies
Three pianists’ per­for­mances stood out from the rest, and were described as hav­ing “more con­sis­tent­ly even tone, greater rhyth­mic pre­ci­sion, greater musi­cal char­ac­ter (pur­pose­ful dynam­ic and rhyth­mic inflec­tion), and a more flu­id exe­cu­tion.”

Upon tak­ing a clos­er look at the prac­tice ses­sion videos, the researchers iden­ti­fied 8 dis­tinct prac­tice strate­gies that were com­mon to the top pianists, but occurred less fre­quent­ly in the prac­tice ses­sions of the oth­ers:

1. Play­ing was hands-togeth­er ear­ly in prac­tice.

2. Prac­tice was with inflec­tion ear­ly on; the ini­tial con­cep­tu­al­iza­tion of the music was with inflec­tion.

3. Prac­tice was thought­ful, as evi­denced by silent paus­es while look­ing at the music, singing/humming, mak­ing notes on the page, or express­ing ver­bal “ah-ha”s.

4. Errors were pre­empt­ed by stop­ping in antic­i­pa­tion of mis­takes.

5. Errors were addressed imme­di­ate­ly when they appeared.

6. The pre­cise loca­tion and source of each error was iden­ti­fied accu­rate­ly, rehearsed, and cor­rect­ed.

7. Tem­po of indi­vid­ual per­for­mance tri­als was var­ied sys­tem­at­i­cal­ly; log­i­cal­ly under­stand­able changes in tem­po occurred between tri­als (e.g. slowed things down to get tricky sec­tions cor­rect).

8. Tar­get pas­sages were repeat­ed until the error was cor­rect­ed and the pas­sage was sta­bi­lized, as evi­denced by the error’s absence in sub­se­quent tri­als.
The top 3 strate­gies
Of the eight strate­gies above, there were three that were used by all three top pianists, but rarely uti­lized by the oth­ers. In fact, only two oth­er pianists (ranked #4 and #6) used more than one:

6. The pre­cise loca­tion and source of each error was iden­ti­fied accu­rate­ly, rehearsed, and cor­rect­ed.

7. Tem­po of indi­vid­ual per­for­mance tri­als was var­ied sys­tem­at­i­cal­ly; log­i­cal­ly under­stand­able changes in tem­po occurred between tri­als (e.g. slowed things down to get tricky sec­tions cor­rect; or speed­ed things up to test them­selves, but not too much).

8. Tar­get pas­sages were repeat­ed until the error was cor­rect­ed and the pas­sage was sta­bi­lized, as evi­denced by the error’s absence in sub­se­quent tri­als.
What’s the com­mon thread that ties these togeth­er?

The researchers note that the most strik­ing dif­fer­ence between the top three pianists and the rest, was how they han­dled mis­takes. It’s not that the top pianists made few­er mis­takes in the begin­ning and sim­ply had an eas­i­er time learn­ing the pas­sage.

The top pianists made mis­takes too, but they man­aged to cor­rect their errors in such a way that helped them avoid mak­ing the same mis­takes over and over, lead­ing to a high­er pro­por­tion of cor­rect tri­als over­all.

And one to rule them all
The top per­form­ers uti­lized a vari­ety of error-cor­rec­tion meth­ods, such as play­ing with one hand alone, or play­ing just part of the excerpt, but there was one strat­e­gy that seemed to be the most impact­ful.

Strate­gi­cal­ly slow­ing things down.

After mak­ing a mis­take, the top per­form­ers would play the pas­sage again, but slow down or hes­i­tate – with­out stop­ping – right before the place where they made a mis­take the pre­vi­ous time.

This seemed to allow them to play the chal­leng­ing sec­tion more accu­rate­ly, and pre­sum­ably coor­di­nate the cor­rect motor move­ments at a tem­po they could han­dle, rather than con­tin­u­ing to make mis­takes and fail­ing to iden­ti­fy the pre­cise nature of the mis­take, the under­ly­ing tech­ni­cal prob­lem, and what they ought to do dif­fer­ent­ly in the next tri­al.

The one-sen­tence sum­ma­ry
“Suc­cess does not con­sist in nev­er mak­ing mis­takes but in nev­er mak­ing the same one a sec­ond time.” -George Bernard Shaw

- See more at: http://www.creativitypost.com/psychology/8_things_top_practicers_do_differently#sthash.v5UnTtsh.dpuf

Σημασία των μαθημάτων μουσικής (και συνεπώς του Βιολιού) στην ανάπτυξη του παιδιού — Μέθοδοι Suzuki και Kodaly


The importance of learning music in children's development
Young Athe­ni­ans learn­ing music



It occurred to me by intu­ition and music

was the dri­ving force behind that intu­ition.

My dis­cov­ery was the result of musi­cal per­cep­tion.”

(When asked about his the­o­ry of rel­a­tiv­i­ty)


If I were not a physi­cist, I would prob­a­bly be a musi­cian.

I often think in music. I live my day­dreams in music.

I see my life in terms of music.


Albert Ein­stein




Η σημασία της μουσικής στην ανάπτυξη του παιδιού


  • Επιστημονικές έρευνες (βλέπε Dr. Rausch­er, Shaw, Levine, Wright, Den­nis and New­comb Dr. James Catterall,et al) έχουν επισημάνει τον καταλυτικό ρόλο της μουσικής στην ανάπτυξη του χώρο-χρονικού συλλογισμού και αντίληψης(spatial-temporal rea­son­ing) ειδικά στα παιδιά προσχολικής ηλικίας. Έχουν επίσης αναδείξει τον συσχετισμό της μουσικής εκπαίδευσης με την βελτίωση του δείκτη ευφυΐας-IQ (Mozart effect) και των επιδόσεων σε άλλα γνωσιολογικά πεδία.(στα μαθηματικά, στις ξένες γλώσσες κτλ.)
  • Η θετική επίδραση της μουσικής στην ανάπτυξη των κινητικών-μοτορικών ικανοτήτων των παιδιών έχει αναγνωριστεί από την επιστημονική κοινότητα η οποία την χρησιμοποιεί και σαν θεραπευτικό μέσο για παιδιά με κινητικά προβλήματα. Παράλληλα, επιστημονικές έρευνες έχουν επισημάνει το καθοριστικό ρόλο που μπορεί να παίξει η ενασχόληση με την μουσική στη βελτίωση του συντονισμός, της συγκέντρωση και της μνήμης (Muel­er 1984, Dr.Wilson 1989, Sina­tra, 1986, Whitwell 1977).
  • Η μουσική εξασφαλίζει την ψυχική υγεία και κοινωνικοποίηση των παιδιών ενώ ταυτόχρονα ενδυναμώνει τις επικοινωνιακές τους ικανότητες και αυτοπεποίθηση. (Nor­we­gian Research Coun­cil for Sci­ence and the Human­i­ties)
    (Για περαιτέρω ενημέρωση γύρω από το θέμα παρατίθεται η σχετική βιβλιογραφία στο τέλος.)




Η Μέθοδος Suzuki.


Η μέθοδος Suzu­ki αποτελεί ένα από τα πιο επιτυχημένα παιδαγωγικά προγράμματα παγκοσμίως. Βασίζεται στην παιδαγωγική αρχή ότι κάθε παιδί έχει απεριόριστες δυνατότητες αρκεί να βρεθεί στο κατάλληλο περιβάλλον που θα το ενθαρρύνει και θα το βοηθήσει να τις αναπτύξει. Όλα τα παιδιά μαθαίνουν την μητρική τους γλώσσα με πρωτοφανή ευκολία και φυσικότητα. Η μέθοδος Suzu­ki στοχεύει ακριβώς στο να βοηθήσει τα παιδιά να αναπτύξουν το μουσικό τους ταλέντο με τον ίδιο αβίαστο τρόπο που μαθαίνουν την μητρική τους γλώσσα.


Συστατικά στοιχεία της προσέγγισης Suzuki  στην εκμάθηση ενός οργάνου είναι:

  1. Η επαφή του παιδιού με το όργανο σε πολύ νεαρή ηλικία (3–4 χρόνια είναι η συνήθης ηλικία στις περισσότερες χώρες)
  2. Η σημασία του να ακούει πολλή καλή μουσική.
  3. Το να μάθει να παίζει πριν να διαβάζει μουσική.
  4. Η δημιουργία του κατάλληλου μαθησιακού περιβάλλοντος.
  5. Η διδασκαλία από ικανούς και εκπαιδευμένους παιδαγωγούς
  6. Η ενεργώς συμμετοχή των γονιών στη διαδικασία μάθησης
  7. Το επιλεγμένο ρεπερτόριο
  8. Η βαρύτητα που δίνεται στο να αποκτήσει το παιδί ισορροπημένο παίξιμο και καλό ήχο
  9. Η ενθάρρυνση της κοινωνικοποίησης των παιδιών μέσω της μουσικής, και η χρησιμοποίηση της αλληλεπίδρασης των παιδιών σαν εκπαιδευτικό εργαλείο
  10. Μαθήματα παραδίδονται ατομικά ή σε μικρές ομάδες 4–6 παιδιώ
  11. Οι στόχοι της μεθόδου Suzu­ki δεν εστιάζονται αποκλειστικά στην εκμάθηση ενός οργάνου, παρόλο που έδωσε την δυνατότητα σε παρά πολλά παιδιά να παίξουν σε πολύ ψηλό επίπεδο(πολλοί αναγνωρισμένοι επαγγελματίες έχουν κάνει τα πρώτα τους βήματα με την μέθοδο Suzu­ki). Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στην παιδεία που μπορεί να δοθεί μέσω της μουσικής και συμβάλλει στην συνολική ανάπτυξη και ολοκλήρωση του παιδιού.



Μέθοδος Kodaly

Η Μέθοδος Kodaly είναι γέννημα του ίδιου Ούγγρου συνθέτη (Kodaly) ο οποίος σαν καθηγητής της ακαδημίας F.Liszt στην Βουδαπέστη διαπίστωσε τις ελλείψεις του μουσικού παιδαγωγικού συστήματος της χώρας και τον αρνητικό τους αντίκτυπο στην μουσική παιδεία των νέων. Θέλοντας να συμβάλει στην βελτίωση του συστήματος δημιούργησε την Μέθοδο Ζ.Kodaly η οποία βασίζεται στις ακόλουθες αρχές:

  • Τα παιδιά μαθαίνουν με την άμεση εμπειρία και όχι με διανοητική αφαίρεση. Οι μουσικές δομές αφομοιώνονται αρχικά ασυνείδητα για μεταβληθούν σταδιακά με την εξάσκηση σε συνειδητή γνώση.
  • Παρόλο που η μέθοδος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για όλες τις ηλικίες, το ηλικιακό διάστημα των 3–7 χρόνων θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικό.
  • Το πρωταρχικό μουσικό όργανο είναι η ίδια η φωνή. Είναι αδύνατο να τραγουδηθεί κάτι προτού να αφομοιωθεί από το εσωτερικό «αφτί». Σημαντικό εργαλείο στη μέθοδο είναι το σχετικό σολφέζ , που επιτρέπει την ανάπτυξη της τονικής αντίληψης.
  • Σήματα με τα χέρια βοηθούν που αντιστοιχούν στο σολφέζ χρησιμοποιούνται σαν συνδετικός κρίκος μεταξύ ήχων και γραμμένων φθόγγων.
  • Στη μέθοδο Kodaly δίνεται σημαντική βαρύτητα στην ποιότητα της μουσικής που διδάσκονται τα παιδιά έτσι ώστε να αναπτύξουν από νωρίς κριτήριο για την καλή μουσική.
  • Η πεντατονική μουσική που αποτελεί μια από τις πιο αρχέγονες μουσικές δομές εισάγεται από πολύ νωρίς.
  • Μεγάλη έμφαση δίνεται στην ανάπτυξη της αίσθησης της τονικότητας και της «εσωτερικής ακοής»[1]. Ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία  για το σκοπό αυτό είναι η ίδια η φωνή.
  • Ο ρυθμός της μουσικής ενός έθνους γεννιέται από τους ρυθμούς του γλωσσικού του ιδιώματος. Η διασύνδεση των δύο, του μουσικού δηλαδή ρυθμού και της ομιλίας, αποτελεί μια αποτελεσματική μέθοδο καλύτερης αφομοίωσης των διάφορων δομών της μουσικής.
    [1] Η ικανότητα να ακούς εσωτερικά ότι διαβάζεις και να γράφεις ότι ακούς.